|
|
 |
|
|
voor Serge |
|
Als je nog jong van jaren bent, en door het leven best verwend, en je hebt nog niet zo vaak een klap gehad … Dan is de dood gewoon een woord waar je wel eens van hebt gehoord, maar je kwam hem nog niet tegen op de pad. |
|
Maar dan opeens, dik zwart omrand, een advertentie in de krant. Je beste vriendje met z’n brommer onderuit … Door een noodlottig ongeval. Je voelt de pijn, je hoort de knal, en de dood zit je verdraaid dicht op je huid. |
|
De hele klas staat om de kist, maar niemand weet hoe jij hem mist, en de meester houdt een toespraak aan het graf … Jouw keel zit dicht, muurvast op slot. Je denkt: ‘Bestaat er wel een God?’ Nou, die is voorlopig nog niet van je af. |
|
Het leven gaat al weer zijn gang. Je rijdt voorzichtig, maar voor hoe lang? Dat ene kruispunt mijd je als de pest. Hij stond nog zo aan het begin … Wat heeft het leven nou voor zin als je zo’n beetje mag raden naar de rest … |
|
© 1988 Tekst: Jan-Simon Minkema |
|
|